دانشجویان و اساتید دانشگاه فرهنگیان

بسم الله الرحمن الرحیم
بازگشت به عملکرد پس از آسیب‌های شدید مچ پا، زانو و لگن در بازیکنان انجمن ملی بسکتبال

محمدمهدی زبیدی

چکیده
این مطالعه به بررسی و مقایسه شاخص‌های عملکردی بازیکنان انجمن ملی بسکتبال
(NBA)
در یک سال پیش از وقوع آسیب شدید اندام تحتانی (شامل آسیب‌های مچ پا، زانو و لگن) با عملکرد حاصل در یک و دو سال پس از آسیب در فصل عادی می‌پردازد. داده‌های تحلیل‌شده از منابع عمومی استخراج و به‌طور سیستماتیک پردازش شده‌اند. جامعه آماری شامل بازیکنانی است که حداقل سه فصل بازی بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۹ را تجربه کرده‌اند و طی این دوره دچار آسیب جدی شده‌اند.
عملکرد بازیکنان بر اساس مجموع دقایق بازی، امتیازات کسب‌شده و تعداد ریباندها ارزیابی شده است. نرخ بازگشت به عملکرد، تحلیل‌های آماری با استفاده از رگرسیون خطی و ارزیابی‌های حساسیت (شامل تحلیل‌های غیرخطی با اسپلاین‌های مکعبی محدود) مورد بررسی قرار گرفت. در مجموع ۲۸۵ ورزشکار دچار آسیب شدید اندام تحتانی شدند که از این تعداد، ۱۹۶ نفر (۶۹٪) یک سال پس از آسیب و ۱۳۰ نفر (۴۵٪) دو سال پس از آسیب به میدان بازگشتند. همچنین تنها ۵۸ نفر (۳۰٪) در تعداد بازی‌های مشابه با دوره قبل از آسیب حضور یافتند و ۵۷ نفر (۲۹٪) امتیازات مشابهی کسب نمودند. در دوره دو ساله پس از آسیب، ۴۸ نفر (۳۷٪) در تعداد بازی‌های مشابه بازی کرده و ۵۵ نفر (۴۲٪) امتیازات مشابه ارائه دادند.
نتایج نشان می‌دهند که کمتر از نیمی از بازیکنان NBA که دچار آسیب شدید اندام تحتانی شده‌اند، دو سال پس از آسیب قادر به رقابت در سطح حرفه‌ای هستند. یافته‌های به دست آمده برای آسیب‌های کشاله ران/لگن/ران، زانو و مچ پا مشابه بوده و آسیب‌های شدید اندام تحتانی را به عنوان یک عامل پیش‌آگهی در تعیین مسیر بازگشت به عملکرد رقابتی معرفی می‌کند. این نتایج می‌توانند به متخصصان پزشکی ورزشی در تنظیم انتظارات عملکردی برای بازیکنان کمک نمایند.

مقدمه

آسیب‌دیدگی‌های ورزشی در بسکتبال حرفه‌ای مردان یکی از چالش‌های اساسی محسوب می‌شود. هزینه‌های مستقیم ناشی از این آسیب‌ها تأثیر قابل توجهی بر عملکرد NBA دارد و برآورد شده است که سالانه حدود ۳۵۰ میلیون دلار از درآمد لیگ به دلیل از دست رفتن بازی‌های ناشی از آسیب‌های بازیکنان ضرر می‌شود. علاوه بر تأثیرات فردی، پیامدهای غیرمستقیمی مانند هزینه‌های تیم‌های پزشکی، پرداخت حقوق و کاهش درآمد تیم‌ها نیز در پی دارند.
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که آسیب‌دیدگی‌ها هم بر عملکرد فردی بازیکنان تأثیر گذاشته و هم بار منفی بر عملکرد کلی تیم وارد می‌کنند. به همین دلیل، پزشکان ورزشی و مربیان نه تنها بازگشت به میدان بازی بلکه بازگشت به سطح عملکرد قبل از آسیب را مورد توجه قرار می‌دهند. مطالعات پیشین تأثیر آسیب‌های خاص مانند آسیب‌های رباط صلیبی قدامی (ACL) و پارگی آشیل را بررسی کرده‌اند؛ به عنوان نمونه، بازیکنانی که دچار پارگی آشیل شدند، کاهش میانگین ۴.۳۸٪ در رتبه‌بندی کارایی بازیکن (PER) تا دو سال پس از آسیب را تجربه کرده‌اند. اگرچه آسیب‌های ACL و آشیل اثرات قابل‌توجهی دارند، اما آسیب‌های ACL شایع‌ترین آسیب‌های زانو در بسکتبال به شمار نمی‌روند و پارگی آشیل نیز به ندرت رخ می‌دهد. با توجه به تأثیرات متفاوتی که آسیب‌های شدید بر مباحثی مانند دقایق بازی، امتیازات و ریباند ایجاد می‌کنند، مشخص نیست آسیب‌های شدید رایج در بسکتبال چگونه بر عملکرد بازیکنان در فصل‌های پس از آسیب تأثیر می‌گذارند. شناخت دقیق تأثیر آسیب‌های شدید اندام تحتانی بر عملکرد حرفه‌ای بازیکنان به پزشکان ورزشی، مربیان و مدیران کمک می‌کند تا انتظارات واقع‌بینانه از روند بازگشت به عملکرد را تنظیم کنند.بنابراین، هدف این مطالعه مقایسه شاخص‌های عملکردی بسکتبال در یک سال پیش از آسیب‌های شدید اندام تحتانی (مچ پا، زانو و لگن) با عملکرد در یک و دو سال پس از آسیب در فصل عادی NBA می‌باشد.
مواد و روش‌ها
استخراج داده‌ها
وب‌سایت [Pro Sports Transactions](https://www.prosportstransactions.com) به عنوان منبع اصلی استخراج داده‌ها انتخاب شد. فرایند استخراج در ۱ دسامبر ۲۰۱۹ انجام گردید و داده‌ها از زمان آغاز ثبت اطلاعات تا ۱ دسامبر ۲۰۱۹ جمع‌آوری شدند. داده‌های مربوط به فصل ۲۰۲۰ (فصل کووید-۱۹) در این تحلیل لحاظ نشدند (3, 13). علاوه بر این، داده‌های تکمیلی از وب‌سایت‌های [Basketball-Reference.com](https://www.basketball-reference.com) و [stats.nba.com](https://stats.nba.com) استخراج شدند.
در مجموع، داده‌های استخراج‌شده شامل اطلاعات مربوط به بازی‌های انجام‌شده، بازی‌های از دست رفته، موقعیت بازی و آمار فصل (دقایق، امتیازات و ریباندها) می‌باشد.
برای پردازش و ارجاع متقابل داده‌ها، یک بسته R سفارشی با عنوان "NBAinjuries" توسعه داده شد که در مخزن GitHub "tylerferguson/NBAinjuries" به‌صورت آنلاین و رایگان در دسترس قرار دارد.
پاکسازی داده‌ها
بررسی‌های کیفی نشان دادند که برخی از داده‌ها، از جمله اطلاعات مربوط به روزهای از دست رفته، نام تیم‌ها و تاریخ‌های ناقص (مخصوصاً در دوره قبل از فصل ۲۰۰۸) به دلیل مشکلات فنی اولیه دچار تناقض بودند؛ از این رو، داده‌های مربوط به سال‌های قبل از ۲۰۰۸ حذف شدند (3, 13).
در وب‌سایت [Pro Sports Transactions](https://www.prosportstransactions.com) تاریخ‌های آسیب‌دیدگی قابل اعتماد بودند؛ اما تاریخ‌های بهبودی دارای تناقض بودند. به همین دلیل، زمان بهبودی با هماهنگ‌سازی اطلاعات از [stats.nba.com](https://stats.nba.com) و [Basketball-Reference.com](https://www.basketball-reference.com) تعیین شد. از آنجایی که تاریخ‌های تمرین ثبت نشده بودند، اولین بازی پس از آسیب به عنوان زمان رسمی بهبودی در نظر گرفته شد. همچنین، اعتبارسنجی‌های داخلی خودکار جهت حذف داده‌های غیرممکن مانند زمان‌های منفی یا بیش از حد روزهای از دست رفته انجام شد (3, 13).
اعتبارسنجی خارجی
برای ارزیابی صحت داده‌های استخراج‌شده، این اطلاعات توسط دو ممتحن مستقل به‌صورت تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند. در مجموع، ۱۸۰ نمونه داده از طریق یک مولد اعداد تصادفی انتخاب و اعتبارسنجی گردید (پیوست S2). داده‌های مربوط به آسیب و محل آسیب با سایر منابع عمومی مانند NBA.net، ESPN.com و وب‌سایت‌های سازمان‌های مرتبط مقایسه شد (3, 13). میزان توافق برای تاریخ دقیق، تعداد بازی‌های از دست رفته و محل آسیب به‌ترتیب 44.7٪، 84.1٪ و 95.6٪ گزارش شد. اختلاف در تاریخ دقیق حاصل تفاوت نحوه گزارش‌دهی بین اولین بازی از دست رفته (در داده‌های استخراج‌شده) و تاریخ دقیق‌تر موجود در منابع خارجی (شامل تاریخ تمرین) بود.
شرکت‌کنندگان
شرکت‌کنندگان این مطالعه شامل بازیکنان NBA بودند که شرایط زیر را برآورده می‌کردند:
1. حداقل ۱۸ سال سن
2. حداقل سه فصل بازی در دوره ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۹
3. دچار آسیب شدید اندام تحتانی (مچ پا، زانو یا لگن) که موجب از دست دادن زمان بازی شده باشد.
معیارهای خروج:
- شرکت در کمتر از سه فصل (به دلیل تفاوت در خطر آسیب‌دیدگی) (13)
- عدم حضور در فصل قبل از آسیب
- عدم حضور در فصل پس از بازگشت به بازی
تعریف فصل شاخص:
- فصل شاخص، فصلی است که آسیب شدید اندام تحتانی در آن رخ داده باشد.
- در صورت از دست رفتن بازی‌های ادامه‌دار در فصل بعد، آن فصل همچنان به عنوان بخشی از فصل شاخص محاسبه می‌شود.
- فصل قبل از شاخص شامل داده‌های عملکردی قبل از آسیب است.
- فصل پس از شاخص (سال ۱) دوره‌ای پس از بازگشت به بازی بدون بروز مجدد آسیب در طول ۱۴ روز می‌باشد (14).
تعریف میزان مواجهه
میزان مواجهه ورزشکار از طریق میزان مشارکت در بازی‌ها محاسبه می‌شود؛ به عبارت دیگر، دقایق بازی به عنوان شاخص عملکرد مورد استفاده قرار می‌گیرد، زیرا تغییرات در دقایق بازی پس از آسیب می‌تواند بازتاب‌دهنده تغییرات عملکردی باشد (15).
تعاریف آسیب و بیماری
آسیب‌دیدگی به عنوان آسیب بافتی تعریف می‌شود که در طول یک جلسه بازی NBA رخ داده و منجر به از دست دادن حداقل یک بازی شده است (2, 11, 16). داده‌های این مطالعه شامل فقط بازی‌های فصل عادی از اولین تا آخرین بازی است؛ سایر فعالیت‌ها مانند مسابقات پیش‌فصل، پلی‌آف یا بازی‌های خارج از فصل به دلیل بی‌نظمی داده‌ها و عدم امکان تأیید معتبر ثبت آسیب‌های ورزشی در نظر گرفته نشده‌اند. علاوه بر این، آسیب‌ها بر اساس محل وقوع در بدن طبقه‌بندی شدند (17). شدت آسیب به صورت زیر تقسیم‌بندی شده است:
- آسیب خفیف: از دست دادن ۱ بازی
- آسیب جزئی: از دست دادن ۲ تا ۳ بازی
- آسیب متوسط: از دست دادن ۴ تا ۱۳ بازی
- آسیب شدید: از دست دادن ۱۴ بازی یا بیش از آن (11, 18)
نتایج
نشانگرهای عملکرد بسکتبال در ورزشکارانی با آسیب شدید اندام تحتانی
معیارهای عملکرد فصلی در بازیکنان در دوره‌های یک و دو سال پس از آسیب نشان‌دهنده کاهش در شاخص‌های زیر بودند:
- دقایق بازی در فصل:
- یک سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۳، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- امتیازات کسب‌شده در فصل:
- یک سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۷)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال پس از آسیب: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۸)، *P < ۰.۰۰۱*
- ریباندهای فصل:
- یک سال پس از آسیب: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۵، ۰.۷)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال پس از آسیب: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۵، ۰.۷)، *P < ۰.۰۰۱*
هنگام کنترل دقایق بازی در یک فصل، نشانگرهای عملکرد به ازای هر دقیقه بازی نیز به طور قابل‌توجهی کاهش یافت:
- امتیازات به ازای هر دقیقه بازی:
- یک سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- ریباندها به ازای هر دقیقه بازی:
- یک سال پس از آسیب: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال پس از آسیب: ۰.۴ (۹۵٪ CI: ۰.۳، ۰.۵)، *P < ۰.۰۰۱*
تحلیل‌های حساسیت
در تحلیل‌های حساسیت با در نظر گرفتن تنها آسیب‌های شدید زانو، نتایج مشابه زیر به دست آمد:
- دقایق بازی:
- یک سال: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۸)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۲، ۰.۷)، *P < ۰.۰۰۱*
- امتیازات:
- یک سال: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۵، ۰.۸)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال: ۰.۸ (۹۵٪ CI: ۰.۶، ۱.۰)، *P < ۰.۰۰۱*
- ریباندها:
- یک سال: ۰.۸ (۹۵٪ CI: ۰.۶، ۰.۹)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۷)، *P < ۰.۰۰۱*
همچنین، تحلیل‌های مربوط به امتیازات و ریباند به ازای هر دقیقه بازی نیز نتایج مشابهی نسبت به تحلیل‌های اولیه (شامل تمامی آسیب‌های شدید کشاله ران/لگن/ران، زانو و مچ پا) ارائه داد:
- امتیازات به ازای هر دقیقه بازی:
- یک سال: ۰.۲ (۹۵٪ CI: ۰.۱، ۰.۳)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال: ۰.۶ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۸)، *P < ۰.۰۰۱*
- ریباند به ازای هر دقیقه بازی:
- یک سال: ۰.۵ (۹۵٪ CI: ۰.۴، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
- دو سال: ۰.۴ (۹۵٪ CI: ۰.۳، ۰.۶)، *P < ۰.۰۰۱*
تحلیل‌های غیرخطی نیز نشان داد که بازیکنان در دوره‌های یک و دو سال پس از فصل شاخص کاهش دقایق بازی، امتیازات و ریباند را در طول فصل تجربه می‌کنند. برای جزئیات ضرایب و مدل‌های غیرخطی، به پیوست S4 مراجعه شود.
بحث
این مطالعه نشان داد که تنها ۱۹۶ بازیکن (۶۹٪) یک سال پس از آسیب شدید اندام تحتانی در NBA حضور داشتند و تنها ۱۳۵ نفر (۴۵٪) از این بازیکنان در فصل دوم پس از آسیب شرکت کردند. علاوه بر این، تنها ۵۸ نفر (۳۰٪) در سال اول و ۴۸ نفر (۳۷٪) در سال دوم پس از آسیب به تعداد بازی‌های قبل از آسیب بازگشتند.
یافته‌ها نشان می‌دهد که آسیب‌های کشاله ران/لگن/ران، زانو و مچ پا به‌طور مشابه بر شاخص‌های عملکردی فصلی تأثیر گذاشته‌اند. کاهش عملکرد به ازای هر بازی و به ازای هر دقیقه بازی نیز به‌طور قابل‌توجهی مشاهده شد. نتایج ارائه شده، تصویر چالش‌برانگیزی از روند بازگشت به عملکرد در NBA ارائه می‌دهد؛ به گونه‌ای که تنها بازگشت به حضور در بازی کافی نبوده و بازگشت به سطح عملکرد قبل از آسیب برای حفظ ادامه حرفه ضروری است.
این یافته‌ها با مطالعات پیشین مرتبط با آسیب‌های رباط صلیبی قدامی در فوتبال حرفه‌ای مردان و همچنین پژوهش‌های مربوط به پارگی تاندون آشیل در NBA همخوانی دارند. همچنین، ترک تحصیل اولیه پس از آسیب شدید احتمالاً ناشی از شدت آسیب است، اما ترک بیشتر در سال دوم نشان می‌دهد که بازگشت به عملکرد قبلی برای ادامه حرفه الزامی می‌باشد. ممکن است بازیکنانی که دو سال پس از آسیب در لیگ باقی می‌مانند، توانایی حفظ عملکرد خود را بیشتر از کسانی داشته باشند که پس از آسیب دیگر در لیگ حضور نیابند؛ گرچه پژوهش‌های اضافی برای بررسی دقیق‌تر این فرضیه مورد نیاز است.
محدودیت‌ها
مانند تمامی مطالعات علمی، این تحقیق با محدودیت‌هایی همراه است. نخست، داده‌های مورد استفاده تنها از NBA استخراج و تحلیل شده‌اند که تعمیم نتایج به سایر لیگ‌ها یا کشورها را محدود می‌کند. همچنین، به دلیل تجزیه و تحلیل‌های متعدد و اندازه نمونه متوسط، خطر رخداد خطای نوع ۱ و ۲ وجود دارد. از آنجایی که داده‌ها از منابع عمومی استخراج شده‌اند، امکان ارزیابی دقیق داده‌های از دست رفته وجود ندارد که این موضوع می‌تواند دقت نتایج را کاهش دهد. با این وجود، اعتبارسنجی‌های تصادفی و کور داده‌های خارجی با سایر منابع عمومی صورت گرفت تا قابلیت تفسیر یافته‌ها افزوده شود. ممکن است برخی از آسیب‌ها به‌اشتباه طبقه‌بندی شده و به نزدیک‌ترین قسمت بدن نسبت داده شده باشند که دقت طبقه‌بندی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، آسیب‌ها از تاریخ اولین بازی از دست رفته محاسبه شده‌اند؛ در حالی که آسیب‌هایی که در تمرین یا جلسات غیررسمی رخ می‌دهند به‌طور دقیق ثبت نشده‌اند.
معیارهای ورود تنها شامل بازیکنان NBA با حداقل سه فصل بازی بودند تا داده‌های کافی جهت بررسی تأثیر آسیب فراهم گردد. امکان مقایسه با یک گروه کنترل سالم نیز وجود نداشت که در تفسیر نتایج محدودیت ایجاد می‌کند. بازیکنان تازه‌کار، به دلیل کمبود داده‌های عملکرد قبل از آسیب و تأثیر بالقوه اولین بازی لیگ، از مطالعه حذف شدند. همچنین احتمال اثر بقا وجود دارد؛ به گونه‌ای که بازیکنانی که دچار آسیب‌های شدید می‌شوند ممکن است در ادامه بازی با محدودیت‌های عملکردی بیشتری مواجه شوند. تنها داده‌های عملکردی فصلی در دسترس بود و آسیب‌ها ممکن است در نقاط مختلف طی فصل رخ داده و زمان‌بندی‌های متفاوتی در توانبخشی داشته باشند؛ بنابراین، نتایج باید در چارچوب عملکرد کلی فصل تفسیر شوند. از آنجایی که تحلیل‌ها بر اساس روابط پیش‌آگهی طراحی شده‌اند، تعیین علیت از این مطالعه ممکن نیست. به علاوه، سوگیری برخوردکننده باعث شد که کنترل متغیرهای اختلالی به‌طور کامل صورت نگیرد و تحلیل‌ها تنها روابط پیش‌آگهی تعدیل‌نشده ارائه دادند. با این وجود، در مدل‌های نهایی متغیرهای بالقوه‌ای مانند سن در زمان آسیب، تعداد فصل‌های بازی در زمان آسیب، سال وقوع آسیب، عضو آسیب‌دیده (مچ پا، زانو یا لگن)، موقعیت بازیکن (گارد، فوروارد یا سنتر) و تعاملات مربوطه کنترل شدند که نتایج مشابه تحلیل‌های اولیه باقی ماند (پیوست S4).
نتیجه‌گیری
این مطالعه نشان می‌دهد که کمتر از نیمی از بازیکنان بسکتبال که دچار آسیب شدید اندام تحتانی شده‌اند، پس از آسیب به سطح عملکرد قبل از آسیب بازنگشته‌اند. به طور دقیق، تنها ۱۹۶ بازیکن (۶۹٪) یک سال پس از آسیب در NBA حضور داشته و تنها ۱۳۵ نفر (۴۵٪) در فصل دوم پس از آسیب شرکت کرده‌اند. همچنین، ۵۸ نفر (۳۰٪) در سال اول و ۴۸ نفر (۳۷٪) در سال دوم به تعداد بازی‌های قبل از آسیب بازگشتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آسیب‌های کشاله ران/لگن/ران، زانو و مچ پا به‌طور مشابه بر شاخص‌های عملکردی فصلی تأثیر گذاشته‌اند. کاهش عملکرد به ازای هر بازی و به ازای هر دقیقه بازی به وضوح قابل مشاهده است. نتایج ارائه شده تصویری چالش‌برانگیز از روند بازگشت به عملکرد در NBA ترسیم می‌کند؛ بدین معنا که تنها بازگشت به حضور در بازی کافی نیست و بازگشت به سطح عملکرد قبل از آسیب برای حفظ ادامه حرفه ضروری است. این یافته‌ها می‌توانند به متخصصین پزشکی ورزشی و مربیان کمک کنند تا انتظارات عملکردی واقع‌بینانه‌ای را برای بازیکنان، تیم‌ها و سازمان‌ها در هنگام بازگشت به بازی پس از آسیب‌های شدید تعیین و آموزش دهند.
اصول اخلاقی
با توجه به ماهیت باز داده‌ها و دسترسی عمومی آنها، اخذ تأییدیه اخلاقی الزامی تلقی نشد.
بودجه
این تحقیق توسط G.S.C. از طریق مرکز تحقیقات زیست‌پزشکی NIHR آکسفورد و تحقیقات سرطان بریتانیا (کمک هزینه برنامه: C49297/A27294) پشتیبانی شده است.
مشارکت نویسندگان
- G.B.، T.F.، A.A. و S.F.:
- این مطالعه را آغاز کرده و در طراحی و برنامه‌ریزی مشارکت داشتند.
- G.B.، A.A. و S.F. اولین پیش‌نویس نسخه خطی را تهیه کردند.
- G.B.، T.F.، A.A. و S.F. نسخه خطی را به‌طور انتقادی بازبینی و اصلاح نمودند.
- تمامی نویسندگان نسخه نهایی را تأیید کردند.
دسترسی به داده‌ها

کد کامل و داده‌های خام مورد استفاده در این مطالعه به‌صورت رایگان در دسترس است. برای مشاهده کد و داده‌ها، لطفاً به بسته GitHub R "tylerferguson/NBAinjuries" مراجعه کنید.
یادداشت‌ها
منافع رقابتی:
نویسندگان هیچ‌گونه منافع رقابتی را در این تحقیق اعلام نمی‌کنند.
بهرحال این نسخه نهایی مقاله هست، که سعی شده تمامی پارامتر های ساختاری و علمی توش رعایت بشه با این حال اگه شما نکته ای مد نظرتون هست، خوشحال میشم اونو متذکر بشید.
وفقنا الله و ایاکم