یکی از راه‌هایی که می‌تواند از فشار تدریس هم‌زمان چند پایه کم کند، استفاده از ایستگاه‌های یادگیری است. در این روش، کلاس به چند بخش یا «ایستگاه» تقسیم می‌شود و هر ایستگاه مسئول یک فعالیت مشخص آموزشی است. دانش‌آموزان به ترتیب به این ایستگاه‌ها سر می‌زنند و بخشی از درس را در هر مرحله انجام می‌دهند.
ایستگاه‌ها می‌توانند بسته به درس و هدف، شکل‌های مختلفی داشته باشند؛

مثلاً:
ایستگاه معلم
جایی که شما با یک پایه یا یک گروه کوچک کار مستقیم انجام می‌دهید. توضیح درس جدید، حل تمرین نمونه، یا رفع اشکال معمولاً در این بخش اتفاق می‌افتد.
ایستگاه تمرین فردی یا گروهی
برگه‌کار، تکالیف هدفمند، تمرین کتاب و فعالیت‌هایی که نیاز به نظارت مستقیم ندارند، در این قسمت قرار می‌گیرد.
ایستگاه بازی و فعالیت عملی
بازی‌های ریاضی، طبقه‌بندی کارت‌های واژگان فارسی، ساخت وسایل علمی ساده یا حتی کار با وسایل آموزشی.
ایستگاه مطالعه و خواندن
کتاب‌خوانی آزاد، خلاصه‌نویسی، یا تمرین خواندن برای دانش‌آموزان پایه‌های پایین‌تر.


اگر کلاس سه پایه دارد، می‌توان سه یا چهار ایستگاه طراحی کرد و برای هر ایستگاه یک زمان مشخص در نظر گرفت؛ مثلاً هر ۱۵ دقیقه یک جابجایی. نکته مهم این است که فعالیت‌ها باید طوری طراحی شوند که دانش‌آموزان بدون حضور شما هم بتوانند آن را مدیریت کنند. در ابتدای سال شاید کمی زمان ببرد تا کلاس با این روال آشنا شود، اما بعد از چند جلسه معمولاً نظم خوبی پیدا می‌کند.
مزیت جالب این روش این است که شما مجبور نیستید همزمان با همه صحبت کنید. وقتی یک گروه نزد شماست، دو گروه دیگر مشغول یادگیری مستقل هستند. همین مسئله باعث می‌شود دانش‌آموزان مسئولیت‌پذیرتر شوند و فرصت بیشتری برای تمرین داشته باشند.