۱. **کمبود امکانات آموزشی**
- نبود کلاس‌های دائمی (چادر به‌جای ساختمان)
- نبود میز، صندلی، تخته و تجهیزات کمک‌آموزشی
- فقدان برق، اینترنت، کتابخانه و لپ‌تاپ

🔹 راه‌حل‌ها:**
- احداث مدارس سیار مقاوم (کانکس یا سازه سبک مقاوم در برابر شرایط جوی)
- تجهیز مدارس به پنل‌های خورشیدی برای تأمین برق
- تهیه کیف‌های آموزشی هوشمند (تابلت یا لپ‌تاپ ساده با محتوای آفلاین)

۲. **نبود معلمان ثابت و متخصص**
- معلمان مجبورند همراه ایل کوچ کنند یا در مناطق صعب‌العبور تدریس کنند.
- کمبود نیرو باعث می‌شود یک معلم چند پایه را هم‌زمان آموزش دهد.

**🔹 راه‌حل‌ها:**
- جذب معلمان بومی عشایر و آموزش آنان به‌صورت ویژه
- پرداخت مزایای خاص به معلمان مناطق عشایری (تسهیلات، امتیاز استخدامی)
- استفاده از تدریس از راه دور (آفلاین) با محتوای ویدئویی

۳. **بی‌ثباتی تحصیلی به‌دلیل کوچ فصلی**
- دانش‌آموزان به‌دلیل کوچ، مدام از مدرسه‌ای به مدرسه دیگر می‌روند.
- ناهماهنگی برنامه درسی بین مناطق مختلف

**🔹 راه‌حل‌ها:**
- طراحی تقویم آموزشی متناسب با زمان کوچ هر ایل
- ایجاد “پرونده تحصیلی همراه” برای هر دانش‌آموز (کارت هوشمند یا دفترچه سیار)
- استفاده از سامانه الکترونیک برای ثبت نمرات و سوابق تحصیلی

۴. **دسترسی محدود به خدمات بهداشتی و تغذیه‌ای**
- نبود آب آشامیدنی سالم و سرویس بهداشتی مناسب
- کمبود تغذیه سالم برای دانش‌آموزان

**🔹 راه‌حل‌ها:**
- اجرای برنامه “تغذیه رایگان مدارس عشایری”
- همکاری با هلال احمر و معاونت بهداشت برای ایجاد پایگاه سلامت گردشگر
- آموزش بهداشت فردی و تغذیه دروس کاربردی برای خانواده‌ها

۵. **فاصله فرهنگی و زبانی**
- تفاوت لهجه و زبان مادری با زبان رسمی موجب افت یادگیری می‌شود.
- والدین کمتر سواد دارند و در آموزش کمک نمی‌کنند.

**🔹 راه‌حل‌ها:**
- استفاده از مربیان و معلمان دو‌زبانه (فارسی و زبان محلی)
- تدوین کتاب‌های مقدماتی به زبان مادری همراه با آموزش تدریجی فارسی
- برگزاری کارگاه‌های سوادآموزی برای والدین

۶. **مشکلات زیرساخت ارتباطی و رفت‌و‌آمد**
- نبود جاده مناسب برای دسترسی معلمان و دانش‌آموزان
- در زمستان یا بارندگی مدارس تعطیل می‌شوند

**🔹 راه‌حل‌ها:**
- همکاری با استانداری‌ها جهت بهبود مسیرهای عشایری
- استفاده از مدارس فصلی ثابت در نقاط استقرار زمستانی و تابستانی
- تجهیز خودروهای آموزشی سیار برای مواقع بحرانی