در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش جمهوری اسلامی ایران، مفهوم آموزش و پرورش فراگیر به عنوان یکی از اصول کلیدی و اساسی مطرح شده است. آموزش و پرورش فراگیر به معنای فراهم کردن فرصت‌های آموزشی برای تمامی دانش‌آموزان با نیازهای مختلف، از جمله دانش‌آموزان با معلولیت‌ها یا نیازهای ویژه، در نظر گرفته شده است.

جایگاه آموزش و پرورش فراگیر در این سند به وضوح در راستای تحقق عدالت آموزشی و شمولیت آموزشی است. هدف این رویکرد، تضمین دسترسی به آموزش با کیفیت برای همه دانش‌آموزان بدون توجه به تفاوت‌های فردی، اجتماعی، اقتصادی و جغرافیایی است. در سند تحول بنیادین، توجه به موارد زیر به چشم می‌خورد:

1. برابری فرصت‌ها: ایجاد فرصتی برابر برای همه دانش‌آموزان به منظور رشد همه‌جانبه و پرورش استعدادهای فردی در محیطی که به تنوع نیازها و توانمندی‌های دانش‌آموزان پاسخ دهد.

2. پشتیبانی از دانش‌آموزان با نیازهای ویژه: سند به طور خاص بر لزوم ایجاد زیرساخت‌ها و برنامه‌های ویژه برای دانش‌آموزان با نیازهای ویژه تأکید می‌کند تا این گروه از دانش‌آموزان بتوانند در کنار دیگران به تحصیل بپردازند و از آموزش‌های کیفی بهره‌مند شوند.

3. ارائه الگوهای متنوع آموزشی: برای تطبیق با تفاوت‌های فردی، ارائه روش‌ها و ابزارهای آموزشی متنوع در نظر گرفته شده است که می‌تواند نیازهای مختلف دانش‌آموزان را پوشش دهد.

4. همکاری با نهادهای اجتماعی و خانواده‌ها: یکی از ارکان موفقیت آموزش و پرورش فراگیر، همکاری نزدیک با خانواده‌ها و نهادهای اجتماعی است که از جمله اهداف سند، ارتقاء این همکاری‌ها به منظور پشتیبانی بهتر از دانش‌آموزان است.

در مجموع، سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، با تاکید بر آموزش و پرورش فراگیر، قصد دارد تا عدالت آموزشی را در تمام سطوح و در تمامی ابعاد مختلف بهبود بخشد.