تدریس در کلاس‌های چندپایه مناطق عرب‌زبان، مستلزم برخورداری از مجموعه‌ای از شایستگی‌های حرفه‌ای، فرهنگی و تربیتی است که فراتر از الگوی سنتی تدریس در کلاس‌های تک‌پایه تعریف می‌شود. معلم در این فضا نه‌تنها مسئول انتقال دانش، بلکه نقش کلیدی در برقراری عدالت آموزشی و کاهش نابرابری‌های یادگیری بر عهده دارد.


یکی از مهم‌ترین مهارت‌های مورد نیاز معلم، برنامه‌ریزی آموزشی انعطاف‌پذیر است. در کلاس چندپایه، امکان اجرای دقیق برنامه‌های از پیش تعیین‌شده وجود ندارد و معلم باید بتواند متناسب با سطح یادگیری، توان زبانی و شرایط روانی هر گروه از دانش‌آموزان، محتوای آموزشی را تنظیم و بازطراحی کند. این موضوع در مناطق عرب‌زبان اهمیت دوچندان دارد؛ زیرا تفاوت سطح تسلط به زبان فارسی می‌تواند به شکاف یادگیری منجر شود.


شناخت بافت فرهنگی–زبانی منطقه از دیگر الزامات اساسی تدریس مؤثر است. معلمی که به زبان، آداب و ارزش‌های جامعه محلی احترام می‌گذارد، می‌تواند رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد با دانش‌آموزان و خانواده‌ها ایجاد کند. این رابطه، زمینه‌ساز مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در فعالیت‌های کلاسی و کاهش اضطراب آموزشی، به‌ویژه در سال‌های ابتدایی تحصیل، خواهد بود.


در حوزه ارزشیابی، استفاده از ارزشیابی توصیفی، فرایندی و فردمحور در کلاس‌های چندپایه ضروری است. مقایسه کمی دانش‌آموزان با یکدیگر، نه‌تنها غیرعلمی، بلکه آسیب‌زا است. تمرکز بر روند پیشرفت هر دانش‌آموز، میزان تلاش، رشد مهارت‌های ارتباطی و توانایی حل مسئله، رویکردی منطبق با اصول تربیت چندفرهنگی و عدالت آموزشی محسوب می‌شود.


در نهایت، کلاس‌های چندپایه در مناطق عرب‌زبان، اگر با نگاه توانمندساز و علمی مدیریت شوند، می‌توانند الگویی موفق از آموزش بومی، مشارکتی و عادلانه باشند. این کلاس‌ها فرصتی هستند برای بازتعریف نقش مدرسه؛ نه صرفاً به‌عنوان محل انتقال دانش، بلکه به‌عنوان فضایی برای پرورش انسان‌هایی آگاه، مسئول و ریشه‌دار در فرهنگ خود.