برای مدیریت کلاس‌های چندپایه دو اصل علمی کلیدی وجود دارد که پایه‌ای برای سایر راهبردها هستند:

۱. اصل تدریس تلفیقی

این اصل بر طراحی فعالیت‌های یادگیریِ فراپایه‌ای تأکید دارد که بتواند اهداف درسیِ سطوح مختلف را به‌طور همزمان پوشش دهد. این کار از طریق:

· محورهای موضوعی مشترک (مثلاً موضوع "آب" برای علوم، فارسی و هنر در پایه‌های مختلف).
· استفاده از مواد آموزشی انعطاف‌پذیر که سطوح مختلف خواندن یا حل مسئله را پشتیبانی کنند.
· تلفیق مهارت‌های پایه (مثل خواندن، نوشتن، محاسبه) در پروژه‌های گروهیِ چندپایه.

پشتوانه علمی: این اصل مبتنی بر نظریه‌های ساختارگرایی اجتماعی و یادگیری مبتنی بر پروژه است که در آن تفاوت‌های سطح یادگیری به عنوان یک منبع (نه مانع) برای تعامل و یادگیری همتا-به-همتا مورد استفاده قرار می‌گیرد.

۲. اصل مدیریت زمان انعطاف‌پذیر

در این اصل، زمان کلاس به‌جای تقسیم‌بندی ثابت بر اساس پایه‌ها، بر اساس نوع فعالیت و گروه‌بندی پویا سازماندهی می‌شود. شامل:

· چرخه‌های کاریِ ساختاریافته (مانند کار مستقیم با معلم، کار مستقل، کار گروهی).
· بلوک‌های زمانیِ قابل تعدیل برای تمرکز بر یک حوزه یادگیری (مثلاً ریاضیات) با سطوح متفاوت.
· استفاده از سیستم‌های خودتنظیمی (مانند جدول کارها) برای تقویت خودمدیریتی دانش‌آموزان.

پشتوانه علمی: این اصل برگرفته از تحقیقات درباره توجه متمرکز و حافظه کاری است که نشان می‌دهد چرخش بین انواع فعالیت‌ها (مستقیم، مستقل، مشارکتی) بازده یادگیری را در محیط‌های ناهمگن افزایش می‌دهد. همچنین بر اساس نظریه‌های مدیریت کلاسِ مبتنی بر انتخاب و مسئولیت‌پذیری (مانند رویکرد گلیسر) است.

اجرای عملی با ترکیب این دو اصل:

· طراحی یک واحد تلفیقی (مثلاً پروژه "باغچه مدرسه") که در آن:
· دانش‌آموزان پایه بالاتر محاسبات سطح‌بالاتر (مساحت، نیاز آبی) انجام دهند.
· دانش‌آموزان پایه میانی گزارش مشاهدات را بنویسند.
· دانش‌آموزان پایه پایین‌تر نقاشی و نام‌گذاری گیاهان را انجام دهند.
· استفاده از جدول چرخشی که در آن معلم به‌طور چرخشی با هر گروه پایه کار مستقیم دارد، درحالی‌که سایر گروه‌ها فعالیت‌های مستقل یا گروه‌های چندپایه‌ای را انجام می‌دهند.

این اصول به معلم کمک می‌کند تا به‌جای تدریس موازیِ خسته‌کننده، یک اکوسیستم یادگیری پویا ایجاد کند که هم از نظر مدیریتی قابل اجرا باشد و هم کیفیت آموزشی را حفظ کند.