یک معلم هنگام رو به رو شدن با دانش آموزانی که مشکل شنوایی دارند ابتدا این نکته را باید در نظر داشته باشدش که میزان شنوایی این دانش اموزان متغییر است.که از کم شنوا تا ناشنوای مطلق درجه بندی می شود. غالبا دانش اموزانی که کم شنوا هستند با کمی تلاش بیشتر و تشویق های مدرس می توانند خود را با جریان غالب کلاس هماهنگ کنند . اما دانش اموزان ناشنوا نیازمند توجه و دستورالعمل ویژه هستند.

میزان یادگیری این قبیل دانش اموزان متاثر از میزان شنوایی ان ها است . ناشنوایی مطلق یا کم شنوایی زیاد این خطر را برای دانش اموزان به همراه دارد که ممکن است در بقیه مراحل و اتفاقات زندگی هم عقب بیفتند.

هدف اول در اموزش این دانش اموزان بهبود بخشیدن به یادگیری زبان و مهارت های اموزشی انان است. با یادگیری زبان این افراد می توانند وارد فضای بهتری برای یادگیری بقیه درس ها باشند و درنتیجه در جامعه هم رشد کنند. کمک به دانش اموز ناشنوا نیازمند ارائه خاصی از سخن گفتن یا مکالمه است و این مهمترین وظیفه معلم آن ها است.

این معلم ها، مانند متخصصان درمان ناتوان ها، می توانند از عناصر رفتاری وحرکتی مانند تقلید حرکات، مدل سازی، شکل سازی و نمایش پانتومیم استفاده کنند . امروزه البته زبان شناسان به این نتیجه رسیده اند که بهترین راه کمک به این افراد انجام تمرینات عادی و تکرار این تمرینات در کلاس است. این قبیل تمرینات به دانش آموزان ناشنوا این حس را می بخشد که او نیز جزیی از کلاس -و در نتیجه اجتماع- است و تفاوتی منفی با دیگر همکلاسی ها ندارد.

معلم باید برای این قبیل دانش اموزان وقت بیشتری صرف کند. آمار نشان داده است این دانش آموزان بعد از دوره ی ابتدایی احتمالا به مدت سه یا چهار سال از مهارت خواندن و درک مفاهیم از بقیه هم سن و سالان خود عقب تر می باشند. مشکلات این دانش آموزان در نوشتن و دستور زبان هم گزارش شده است که عمدتا خود ناشی از ناتوانی آنان در خواندن است. تحقیق جالبی نشان می دهد که یک متن نوشته از یک دانش آموز ناشنوای مطلق بزرگسال بسیاری از ویژگی های دانش آموزان ناشنوای جوانتر را دارد.

راه دیگر، فرستادن این دانش آموزان به مدارس و مرکزهای مخصوص آموزش این کودکان است.برخی از این مدارس روش بیانی – شنیداری را به کار می برند که این دانش آموزان را تشویق می کنند که از درصد باقی مانده شنوایی خود را بیشتر استفاده کنند. آن ها با تمرینات ویژه به این افراد می قبولانند که همان درصد باقی مانده در شنوایی برای یادگیری آن ها کافی است.